Eerst heeft de rechtbank het volgende geoordeeld over de vraag of het priv\u00e9gebruik van bedrijfsmails is toegestaan:<\/p>\n\n\n\n
\nHet is vanzelfsprekend dat werknemers, die deel uitmaken van het maatschappelijk leven, het telefoonsysteem van het bedrijf mogen gebruiken als contactpunt voor de communicatie die normaal nodig is in het dagelijks leven. Bovendien, zolang het de uitvoering van taken binnen het bedrijf niet belemmert en de economische last voor het bedrijf zeer gering is, moet het ook sociaal aanvaardbaar worden geacht om het telefoonsysteem van het bedrijf te gebruiken voor uitgaande oproepen binnen de grenzen die noodzakelijk en redelijk zijn om adequaat te reageren op deze externe communicatie. Dit geldt in principe ook voor het verzenden en ontvangen van priv\u00e9-e-mails via het netwerksysteem van het bedrijf.
<\/p>\nTokyo District Court, 3 december 2001 (Heisei 13)<\/cite><\/blockquote>\n\n\n\nMet andere woorden, het is toegestaan dat werknemers het e-mailsysteem van het bedrijf voor priv\u00e9doeleinden gebruiken, zolang dit binnen noodzakelijke en redelijke grenzen blijft.<\/p>\n\n\n\n
Aan de andere kant heeft de rechtbank het volgende geoordeeld en besloten dat het monitoren van werknemersmails in dit geval geen inbreuk op de privacy vormt:<\/p>\n\n\n\n
\nWanneer werknemers het interne netwerksysteem van het bedrijf gebruiken om priv\u00e9-e-mails te verzenden, moet de mate van privacybescherming die ze kunnen verwachten aanzienlijk lager zijn dan in het geval van een normaal telefoonsysteem. Als iemand die geen verantwoordelijke positie heeft om het priv\u00e9gebruik van e-mails door werknemers te monitoren dit doet, of als iemand met een verantwoordelijke positie dit doet zonder enige redelijke noodzaak voor zijn werk, puur uit persoonlijke nieuwsgierigheid, of als hij het feit van het monitoren verbergt voor de interne beheerafdeling of andere interne derden en het monitoren uitvoert op een manier die gebaseerd is op persoonlijke willekeur, dan zou het, na het afwegen van het doel, de middelen en de manier van het monitoren en de nadelen die de gemonitorde partij heeft ondervonden, redelijk zijn om te concluderen dat er sprake is van een inbreuk op het recht op privacy alleen als het monitoren aanzienlijk afwijkt van wat sociaal aanvaardbaar is.
<\/p>\nIdem<\/cite><\/blockquote>\n\n\n\nMet andere woorden, het kan worden gezegd dat er is geoordeeld dat “het toezicht van de verweerder niet aanzienlijk afwijkt van wat sociaal aanvaardbaar is, en de eiser moet dit niveau van toezicht accepteren”.<\/p>\n\n\n\n