Ik zal de uitleg over het verschil tussen deze twee soorten contracten overlaten aan het bovenstaande artikel, maar als het gaat om de voltooiing van systeemontwikkeling, dat wil zeggen de vervulling van de verplichtingen die de leverancier heeft, zijn de criteria voor het maken van die beoordeling als volgt:<\/p>\n\n\n\n
\nContract voor werk: Artikel 632 van het Burgerlijk Wetboek
Artikel 632
Een contract voor werk ontstaat wanneer een partij overeenkomt om een bepaalde taak te voltooien<\/u> en de andere partij overeenkomt om te betalen voor het resultaat van die taak.
Quasi-mandaatcontract: Artikel 648 van het Burgerlijk Wetboek
Artikel 648
1. Tenzij anders overeengekomen, kan de aannemer geen vergoeding vragen aan de opdrachtgever.
2. De aannemer kan geen vergoeding vragen tenzij hij de opdracht heeft uitgevoerd<\/u>. Echter, als de vergoeding is vastgesteld op basis van een periode, is artikel 624, lid 2, van toepassing.
3. Als de uitvoering halverwege is be\u00ebindigd door een oorzaak die niet aan de aannemer kan worden toegeschreven, kan de aannemer een vergoeding vragen in verhouding tot de reeds uitgevoerde prestaties.<\/p>\n<\/blockquote>\n\n\n\n<\/span>De voltooiing van systeemontwikkeling is een probleem in contracten voor werk<\/span><\/h3>\n\n\n\nHet is echter vooral in contracten voor werk dat de vraag “Wanneer is een taak voltooid?” een probleem wordt, niet alleen in de context van systeemontwikkeling. In het geval van quasi-mandaatcontracten, in plaats van de vervulling van verplichtingen te baseren op het bereiken van een specifiek resultaat of product, is het een soort contract dat sterk gericht is op het idee dat een professional met een bepaalde mate van discretie doet wat hij moet doen (ongeacht het resultaat). In een quasi-mandaatcontract, zelfs als het verwachte product niet is gerealiseerd, is het mogelijk om een vergoeding te vragen als de zakelijke verwerking zelf op de juiste manier is uitgevoerd (artikel 648, lid 2), en als de uitvoering halverwege is be\u00ebindigd door een oorzaak die niet aan de aannemer kan worden toegeschreven, is het mogelijk om een vergoeding te vragen in verhouding tot de reeds uitgevoerde prestaties (artikel 648, lid 3). Het zou kunnen worden gezegd dat contracten voor werk gericht zijn op “resultaten”, terwijl quasi-mandaatcontracten gericht zijn op “proces”.<\/p>\n\n\n\n
Daarom is het in quasi-mandaatcontracten eerder de “zorgplicht” in het proces van het uitvoeren van de toegewezen taken die gemakkelijk een juridisch probleem wordt. Dat wil zeggen, wanneer kan een schending van de zorgplicht op basis van een mandaatcontract worden nagestreefd als er een hoge mate van vertrouwen wordt verondersteld?<\/p>\n\n\n\n
Aan de andere kant, wat belangrijk is in een contract voor werk, is de “voltooiing van het werk”. Als het werk dat voltooid moet worden niet is voltooid, kan de leverancier zijn verplichtingen niet nakomen en kan hij in principe geen vergoeding vragen. Maar als het werk is voltooid, is er geen reden om een probleem te maken van de tussenliggende stappen. Daarom kan het probleem van “Wanneer is een systeemontwikkelingsproject voltooid?” in principe worden herformuleerd als een kwestie van juridische interpretatie van de term “voltooiing van het werk” in een contract voor werk.<\/p>\n\n\n\n