Artyku\u0142 142 Kodeksu post\u0119powania cywilnego (japo\u0144skiego Kodeksu post\u0119powania cywilnego) zabrania wniesienia powtarzaj\u0105cych si\u0119 roszcze\u0144.<\/p>\n\n\n\n
\nArtyku\u0142 142. Strona nie mo\u017ce wnosi\u0107 kolejnego roszczenia w sprawie, kt\u00f3ra jest ju\u017c przedmiotem post\u0119powania przed s\u0105dem.<\/p>\n Kodeks post\u0119powania cywilnego (Zakaz wniesienia powtarzaj\u0105cych si\u0119 roszcze\u0144) <\/cite><\/blockquote>\n\n\n\nPonadto, druga cz\u0119\u015b\u0107 artyku\u0142u 39 Konstytucji (japo\u0144skiej Konstytucji) wyra\u017anie formu\u0142uje zasad\u0119 ne bis in idem.<\/p>\n\n\n\n
\nArtyku\u0142 39. Nikt nie mo\u017ce by\u0107 poci\u0105gni\u0119ty do odpowiedzialno\u015bci karnej za czyn, kt\u00f3ry by\u0142 legalny w momencie jego wykonania, ani za czyn, kt\u00f3ry zosta\u0142 ju\u017c uznany za niewinny. Nie mo\u017cna r\u00f3wnie\u017c poci\u0105ga\u0107 do ponownej odpowiedzialno\u015bci karnej za ten sam przest\u0119pstwo.<\/p>\nKonstytucja (Zakaz karania wstecz, zasada ne bis in idem) <\/cite><\/blockquote>\n\n\n\nW zwi\u0105zku z tym, pozwany twierdzi\u0142, \u017ce niniejsze roszczenie (druga sprawa) jest identyczne z poprzednim roszczeniem (pierwsza sprawa) i narusza artyku\u0142 142 Kodeksu post\u0119powania cywilnego, a tak\u017ce jest sprzeczne z zasad\u0105 ne bis in idem okre\u015blon\u0105 w drugiej cz\u0119\u015bci artyku\u0142u 39 Konstytucji, dlatego powinno zosta\u0107 oddalone.<\/p>\n\n\n\n
S\u0105d stwierdzi\u0142, \u017ce wyrok w pierwszej sprawie zosta\u0142 wydany przed wniesieniem roszczenia w drugiej sprawie, dlatego pierwsza sprawa nie jest “spraw\u0105 b\u0119d\u0105c\u0105 przedmiotem post\u0119powania przed s\u0105dem” w rozumieniu artyku\u0142u 142 Kodeksu post\u0119powania cywilnego, a wi\u0119c roszczenie w drugiej sprawie nie narusza tego artyku\u0142u. Ponadto, druga cz\u0119\u015b\u0107 artyku\u0142u 39 Konstytucji dotyczy odpowiedzialno\u015bci karnej, dlatego nie ma zastosowania do oceny zasadno\u015bci niniejszego roszczenia cywilnego.<\/p>\n\n\n\n
S\u0105d stwierdzi\u0142 r\u00f3wnie\u017c, \u017ce:<\/p>\n\n\n\n
\n“Przedmiotem niniejszego roszczenia jest prawo powoda do \u017c\u0105dania odszkodowania od pozwanej za czyn niedozwolony, podczas gdy przedmiotem poprzedniego roszczenia by\u0142o prawo A do \u017c\u0105dania odszkodowania od pozwanej za czyn niedozwolony. Pow\u00f3d i A, kt\u00f3ry jest dyrektorem generalnym powoda, s\u0105 r\u00f3\u017cnymi osobami, a wi\u0119c nie ma to\u017csamo\u015bci przedmiotu obu roszcze\u0144. Z tego wzgl\u0119du, niniejsze roszczenie nie narusza artyku\u0142u 142 Kodeksu post\u0119powania cywilnego.”<\/p>\nJak wy\u017cej<\/cite><\/blockquote>\n\n\n\nPozwany, kt\u00f3ry otrzyma\u0142 wyrok w pierwszej sprawie nakazuj\u0105cy mu zap\u0142at\u0119 1,35 miliona jen\u00f3w na rzecz powoda w pierwszej sprawie, twierdzi\u0142, \u017ce pow\u00f3d w pierwszej sprawie jest dyrektorem generalnym firmy b\u0119d\u0105cej powodem w drugiej sprawie i jest faktycznie t\u0105 sam\u0105 osob\u0105, wi\u0119c je\u015bli odszkodowanie w drugiej sprawie zosta\u0142oby uznane, oznacza\u0142oby to podw\u00f3jne ocenianie szkody. Jednak\u017ce, firma powodowa i jej dyrektor generalny s\u0105 r\u00f3\u017cnymi osobami, wi\u0119c nie ma mowy o podw\u00f3jnej ocenie szkody.<\/p>\n\n\n\n